Podły film na podły nastrój.

1.

Mój ogród spokoju został zmącony w bardzo błahy, acz irytujący sposób. Od rana miałam w pracy dobry nastrój, wręcz doskonały. Słuchałam muzyki, robiłam swoje, szło dobrze.
Czasem zerknęłam w fb. Telefon leży sobie obok, czasem skieruję myśli w inną stronę dla odmiany, to zdrowo na kilka minut przerwać pracę.
Zobaczyłam zdjęcie na jakiejś randomowej grupie. Nawet ładne. Zobaczyłam dyskusję pod nim. Wypowiedziałam się kulturalnie. Reakcja była taka, jakbym autora zaatakowała. Natychmiast rozmowa zeszła na inny tor, autor już absolutnie nie wypowiadał się na temat fotografii. Pozwoliłam wciągnąć się w tę gierkę. Zepsuty świat rozdał swoje zgniłe karty, którymi ja zagrałam.

Miałam po tym kaca. W kilkanaście minut rozpętało się istne przedszkole, aż w końcu skasowałam całe swoje "drzewko" dialogowe.
Ubabrałam się w łajnie świata, którego nie czuję się częścią i to podłe wrażenie pozostało we mnie na dłużej. Do wieczora miałam wisielczy nastrój.

Jaki nastrój takie zajęcie. Wyszukałam sobie najpodlejszy film, a postarałam się, oj postarałam... Miał być stary, najlepiej z lat osiemdziesiątych, jakiś tani, niepokojący horror.
Znalazłam produkcję z osiemdziesiątego siódmego. Mój rocznik. Przypadek? Na pewno nie. Najpodlejszy z podłych. Okazało się, że nawet ma kilka części.

Po obejrzeniu nic mi się nie poprawiło, ale stwierdziłam, że jak na horror z tamtych lat, wcale nie był tandetny, a fabuła całkiem podła, ale wymyślna. Nigdy nie widziałam nawet podobnej, jak żyję.
Znacie "Hellriser"?

Ostatecznie nastrój poprawił mi telefon kolegi, który chciał sobie trochę ponarzekać, a później pogadaliśmy sobie o wakacjach i mi przeszła wszelka podłość. Jednak pogadać z człowiekiem jest z goła lepiej, by odnaleźć remedium na wszelkie podłości tego świata.
Po raz kolejny stwierdzam, że nie warto zamykać się z podłymi uczuciami w swojej samotności. Czasami nawet pogadać o dupie marynie, jest sto razy lepiej.

2.

Dzień następny.

Rano umówiłam się ze znajomymi na wycieczkę. Ja tym razem prowadziłam. Spędziliśmy udany świetny czas, cel dopisał, było ładnie.
Wracając, zirytował mnie gps. Miałam głośnik na ful, żeby nie przegapić żadnego zjazdu, bo wiadomo, że w towarzystwie można się zagadać i zasłuchać.
W pewnym momencie gps powiedział, że mam zjechać na prawy pas. Spojrzałam na mapkę, będzie zjazd z autostrady. Przygotowałam się więc i zjechałam. I nagle z 30 minut do domu, zrobiła się godzina. Dlaczego gps zmienił trasę na dłuższą sam bez zapytania?

Gdy już u nas w mieście rozstaliśmy się, wracając do domu, stanęłam twarzą w twarz z efektami kolizji, która wydarzyła się na około minutę, zanim tamtędy przejechałam. A gdy przejeżdżałam, zobaczyłam obrazek jak z horroru. Stłuczka motocyklisty z samochodem. Samochód skasowany, motocykl też. Na trawie leżał motocyklista. Był przytomny, nie mógł wstać. Ten obrazek tak mi się wrył w pamięć, że do tej pory pamiętam jego twarz.
Patrząc na niego, odruchowo zaczęłam się rozglądać gdzie stanąć. Zwykły ludzki odruch. Ale zaraz! Przecież nie jestem ratownikiem, co mogę zrobić? Wjechała bezsilność.
Zobaczyłam wielu ludzi biegnących do niego z różnych stron. Pojechałam dalej. Ręce mi drżały.

Weszłam do domu, jakoś nie potrafiłam się uspokoić jeszcze długo. Musiałam iść do sklepu, a ścieżka ode mnie, wiedzie przez miejsce wypadku. Gdy parkowałam pod blokiem, słyszałam pojazdy na sygnale, więc wiedziałam, że gdy tam pójdę, motocyklista będzie już pewnie w karetce.
Poszłam, co miałam za wyjście, jutro niedziela. Ręce przestały mi drżeć, zaczęłam racjonalizować rzeczywistość.

Przeszłam obok skasowanego motocykla. Przeszłam dokładnie po miejscu, w którym wcześniej leżał motocyklista. Tak po prostu wiedzie ścieżka. Dwa wozy strażackie blokowały przejazd w obie strony ulicy. Policja. Karetka też jeszcze stała. Z pacjentem.
Później "poprawiłam" sobie doznania, wracając ze sklepu do domu. Karetki już nie było. Usłyszałam, że motocyklista wyprzedzał korek, kierowca samochodu nie zauważył go w lusterku.

No. Wygadałam się, a teraz puszczę sobie drugą część podłego filmu. Nie jestem w stanie niczego więcej zrobić. Mój umysł chce się zakleić czymś nierealnym.
Mam dość tego świata, naprawdę. Z wiekiem coraz bardziej.

Nie, nie dzwonię dziś do nikogo. Wieczorem widzę się z kumplem, jutro ze znajomymi na grillu, więc będę żyć, nie martwcie się o mnie, chciałam jedynie powiedzieć, że świat jest podlejszy od najgorszego kina.